پديده دوپلر در اصل براي تغييرات بسامد چشمه صوت در فيزيك كلاسيك مطرح گرديد. براساس اين اثر هرگاه ناظري نسبت به يك چشمه صوت در حركت باشد، ناظر بسامدي غير از آنچه از چشمه گسيل مي شود دريافت مي كند. مثلا اگر يك آمبولانس با سرعت به طرف ما در حال حركت باشد، صداي آژير آن به علت حركت چشمه صوت، يك تغيير بسامد در موج ارسالي ايجاد می ‌شود، به نحوي كه هر چه آمبولانس به ما نزديك تر شود، صداي آژير زيرتر ( بسامد بيشتر و طول موج كوتاه ‌تر ) مي گردد و زماني كه ماشين از كنار ما مي گذرد و دور مي شود صداي آژيري كه به گوش ما می ‌رسد بم ‌تر ( بسامد كمتر و طول موج بلندتر ) مي گردد. اين پديده را اثر دوپلر می ‌گويند  كه در مورد نور نيز صادق است. يعني هرگاه چشمه نور به طرف ناظر در حال حركت باشد، بسامد نور دريافتي توسط ناظر تغيير مي كند، اگر ناظر و چشمه در حال دور شدن از يكديگر باشند، نور دريافتي به سمت قرمز جابجا می ‌شود و اگر در حال نزديك شدن باشند، بسامد نور دريافتي جابجايي به سمت آبي نشان می ‌دهد.

استفاده از اثر دوپلر برای اولین بار توسط کریستین دوپلر در سال ۱۸۴۲ توصیف شد و چند سال بعد با آزمایش یک قطار در حال حرکت تایید شد. این اثر فرکانس ظاهری یک موج بر اثر حرکت فرستنده یا گیرنده را توصیف می ‌کند.

بهتر است بدانید که خفاش ها، برای اینکه با استفاده از پژواک جای یکدیگر و همچنین جای حشرات و شکار خود را تشخیص دهند، از طریق گسیل فیزیک امواج صوتی بسیار ریزی که معمولا برای گوش انسان قابل شنیدن نیست، به اثر دوپلر وابسته اند. همچنین از اثر دوپلر در ستاره شناسی برای نورشناسی ستارگان، پزشکی برای معاینه ارگان های داخلی و بسیاری از رشته ها ی دیگر استفاده می شود.